باسمه تعالي

قصد ندارم به اين بپردازم که اتفاقات اين روزها در غزه نشان بلوغ در ملت مقاوم فلسطين و ضعف و فترت در دشمنان انسانيت است. اين موضوع البته قابل توجه است که روند تحولات در فلسطين منجر به شتاب گرفتن فرايند کفر به طاغوت در سراسر جهان گشته و جانهاي مشتاق را براي شنيدن پيامهاي فطري و عدالتجويانه آماده ساخته است.

آنچه ذهنم را مشغول کرده نحوه برخورد ما با اين اتفاقات در عالم است. البته اين سنت قرآني است که نابود کننده طاغوت ، ملک و عظمت را از خداوند پاداش خواهد گرفت چنانچه فرمود: داوود جالوت را کشت و به او حکومت عطا شد اما آيا وافقاً رفتار ما بعنوان داعيه داران مبارزه با طاغوت در عالم مناسبتي با اين نقش داشته است.امروز که در ميانه ماه محرم الحرام قرار داريم و عزاداري عاشوراي حسيني را پشت سر گذاشته ايم بايد با خود بينديشيم که آيا توانسته ايم کمترين وظيفه خود را در قبال مردم تحت ظلم از جمله در فلسطين به جا بياوريم. به نظرم اين اولين شرط براي اين همه ادعاهاي بزرگي است که ما داريم. امروز در گوشه و کنار عالم گروههاي زيادي نسبت به اين تجاوزات واکنش نشان داده اند حتي آنهايي که شايد خودشان را نان خور خدا ندانند. ولي رفقا ما چي؟ ما که خود را نان خور خدا ميدانيم ، ما که همه وجود و دارائي خود را از فيض مدام و هر لحظه اي پروردگار عزيز عالم ميدانيم. ما که ميدانيم اگر باران بر ما مي بارد و سلامتي و امنيت داريم از نگاه محبت آميز لنگر آسمان و زمين ، امام زمان (عجل الله تعالي فرجه) است ما چي؟ منتظريم شوراي هماهنگي چيز بيانيه بدهد و از ما دعوت بعمل بياورد؟

اين کودکان و معصوماني که امروز در غزه کشتار ميشوند فرصت آبروداري به ما ميدهند اگر قدردان و نمک شناس درگاه پروردگار باشيم و الا...

و البته بايد اين را هم اشاره کرد که اينروزها نمايشگاه دستآوردهاي ليبرال دموکراسي و نگاه اومانيستي به بشر در جاي جاي اين گيتي ، از آن سوراخ گل و گشاد در لايه اوزون گرفته تا زندان ابوغريب و فلسطين اشغالي ، برپاست. يکبار ديگر براي n امين بار از آنهايي که فکر ميکنند در نوع نگاه غربي به جهان خيري نهفته است دعوت ميکنم نه بخاطر ما به خاطر خودشان با چشمهاي باز به سير تحولات عالم نظاره کنند و وضعيت امروز بشر را بررسي کنند و بپذيرند که براي آرامش وجدان خودمان و آسايش نسلهاي آينده بشر عفونت و نکبت نگاه غربي به جهان را بايد دفن کرد.